باز هم به یادت افتادم امروز وقتی از همهء آدمهای مث خودم ، منزجر شدم وقتی کم آوردم وقتی چارهء کارم ، سکوت و نگاه بود کمبودِ دستهای سردِ تو رو حس کردم یا شاید هم نوازشِ پوستِ خنکت دلم تنگ شد واسه لحظهء آرامش واسه نشستن و زول زدن ، به این حرکتِ ساکن تیک تیکِ قلبِ من و شاخه های وجودِ تو دلم طاقت نیآورد پر زد و به خیالِ تو افتاد غرق شدم توی رؤیاهایی که هرگز با تو نداشتم اوقاتی که میشد با هم تجربه کنیم من و تو و این دنیا ، از فاصلهء دور شاید ، یه جور ، عشقِ مرگ ، همیشه با منه نمیدونم اینکه دلم میخواد تو چارچوبِ پنجرهء دوتاییمون ، معلّق بشم ای

چرا گرفته دلت...مثل آنکه تنهایی...

چقدر هم تنها!! خیال میکنم دچارآن رگ پنهان رنگها هستی...

دچار یعنی...

عاشق...

و فکر کن که چه تنهاست

اگر ماهی کوچک دچار آبی دریای بی کران باشد

همیشه فاصله هست...

دچار باید بود

خسته ام...

خسته از تظاهر کردن ... دیگه نمیتونم بریدم...روز به روز خودم با دستای خودم خودمو دارم نابود میکنم...دیگه نمیتونم تظاهر کنم به شادی _ دوست داشتن...هر روز دارم نابود شدن خودمو میبینم و دم نمیزنم

چیکار کنم؟؟؟

توانی برام نمونده